'Παράδοση είναι να δημιουργείς και μάλιστα εκ του μηδενός' Διονύσης Σαββόπουλος

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019

Μη δίνεις τόπο στην οργή

Σήμερα που διάβασα την ανάρτηση του Νίκου Δήμου με θέμα ‘Οργή και Χάος’ μου έγιναν ξεκάθαρα ορισμένα πράγματα, που θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας.

Πρόσφατα πήγα με την κόρη μου σε γνωστή υπόγεια ταβέρνα του κέντρου της Αθήνας. Το μαγαζί αυτό αποτελεί για μένα ένα ζωντανό γαστρονομικό μνημείο της παλιάς Αθήνας. Ένα μνημείο που έχει να κάνει όχι μόνο με το φαγητό, αλλά και με την ατμόσφαιρα της παλιάς Αθήνα. Κάτι από το ‘πτωχό πλην τίμιο’ παρελθόν της.

Κατεβήκαμε καθίσαμε στο τραπέζι μας και περιμέναμε. Σχεδόν ταυτόχρονα με μας κατέβηκε και μια ομάδα 7-8 γυναικών από το Ισραήλ. Στον ξενώνα ΑΜΑΝΙΤΑ οι Ισραηλινοί είναι συχνοί μας πελάτες και έχω εντρυφήσει αρκετά στις συνήθειες και τα γούστα τους. Μας μοιάζουν αρκετά, είναι φιλέλληνες, τους αρέσει το φαγητό και είμαστε πολύ κοντά στις γαστρονομικές προτιμήσεις. Και βέβαια όπως κι εμείς είναι λίγο καχύποπτοι ως προς τις προθέσεις του εστιάτορα, ταβερνιάρη, ξενοδόχου, κλπ. Θέλουν, όπως και εμείς θέλουμε να δούμε για να πειστούμε.

Θέλαν λοιπόν οι άμοιρες κυρίες να δουν τη βιτρίνα με τα φαγητά.
Τι ήταν αυτό;

Ο καλόγαθος (στο μυαλό μου) ταβερνιάρης εξεμάνη!
‘Όχι όλες μαζί, μια – δυο μόνο να έλθουν, μα δεν ξέρουν πως λειτουργούμε;’ Μάλλον στο concept του μαγαζιού αναφερόταν.

Δεν το ξέραν οι κυρίες το concept του μαγαζιού και δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να το μάθουν. Με αυτή την οργίλη συμπεριφορά εξωθήθηκαν να ανέβουν τη σκάλα για κάπου αλλού. Μάλιστα η τελευταία ζήτησε από τον έξαλλο ταβερνιάρη συγνώμην σε άψογα Ελληνικά.

Ταράχτηκα. Σαν άνθρωπος του Τουρισμού στενοχωρήθηκα.
Το θεώρησα σαν άλλο ένα επεισόδιο χάσματος πολιτισμών (culture gap) ή έλλειψης κοινής γλώσσας.

Αυτές τις 2-3 ημέρες που μεσολάβησαν έφερα πολλές φορές το επεισόδιο στο μυαλό μου. Με βασάνιζε, χωρίς να ξέρω το γιατί.

Σήμερα, μετά την ανάγνωση της εξαιρετικής ανάρτησης του κ. Δήμου, το κατάλαβα.
Με ενόχλησε γιατί με αφορά προσωπικά!

Γιατί και εγώ οργίζομαι!

Οργίζομαι όταν δεν ξέρουν το concept του πρωινού, που προσφέρουμε και θέλουν να αλλάξουν τη σειρά του. Ναι οργίζομαι όταν μου ζητούν την ομελέτα πρώτα, ενώ εγώ τη φυλάω σαν επιστέγασμα του πρωινού μετά τις μικρές μπουκιές από λαχανικά και τοπικά προϊόντα.

Ναι οργίζομαι όταν μου ζητούν κορνφλέιξ. Μα δεν ξέρουν το concept; Προσφέρουμε αυστηρά farm to table πηλιορείτικο πρωινό.

Οργίζομαι όταν αφήνουν το πιάτο χωρίς να φάνε. Που δεν πίνουν ας πούμε το σφινάκι από το ζουμί των πικροράδικων. Μα πως δεν εκτιμούν αυτό που με τόσο κόπο φτιάξαμε;

Οργίζομαι όταν μου ζητούν έξτρα μερίδα. Μα δεν ξέρουν ότι φτιάχνουμε όσες μερίδες είναι οι φιλοξενούμενοί μας και θα λείψει από κάποιον άλλο;

Οργίζομαι … οργίζομαι και εξοργίζομαι. Νομίζω ότι ο κ. Δήμου εξηγεί πολύ καλά τους λόγους για τους οποίους σε αυτή τη χώρα δεν μπορεί παρά να είμαστε οργισμένοι. Συν οι προσωπικοί του καθενός μας.

Όμως εμείς δουλεύουμε στον Τουρισμό.

Τούτοι δω οι άνθρωποι, οι φιλοξενούμενοί μας μάς επέλεξαν για να επενδύσουμε με εικόνες, γεύσεις και αρώματα τις αναμνήσεις των διακοπών τους!
Χωράει η οργή εκεί μέσα σαν μια καλή ανάμνηση;

Ξέρει άραγε το concept που χω στο μυαλό μου αυτός ο ανέμελος θηρευτής εμπειριών;

Όμως έως εδώ με τις ανέξοδες ερωτήσεις. Πρέπει να περάσω σε δράση. Αφού δεν μπορώ να μην οργίζομαι, ας εξαλείψω τους λόγους της οργής. Όσους μπορώ.

Κατ’ αρχήν ας κάνω τους φιλοξενούμενους κοινωνούς του concept μας, με το καλημέρα. Θα φτιάξω ένα επεξηγηματικό κείμενο, που θα μπει στο site και στο έντυπο που βρίσκεται σε κάθε δωμάτιο να τον προετοιμάσω. Κυρίως όμως θα προβάρω ένα μικρό και περιεκτικό λογύδριο για να εκφωνώ (με την ανάλογη θεατρικότητα) ‘άμα τη εμφανίση’ στο πρώτο πρωινό.

Κατά δεύτερο, ας χαλαρώσω και λίγο. Δεν είναι και έγκλημα για αυτόν που είτε ξέρει είτε δεν ξέρει το concept, θέλει μια αλλαγή. Δεν με περιφρονεί που θέλει να φάει πρώτα μια ομελέτα ή δεν θέλει να δοκιμάσει κάτι που του φαίνεται αρκούντως ‘εξωτικό’ για τα γούστα του. Πόσο μάλλον δεν πρέπει να οργίζομαι που θέλει κι άλλο από αυτό που του άρεσε. Αφού φτιάχνω 2-3 παραπάνω μερίδες ….

Δεν χωράει η οργή στον τόπο αυτό, που ζει από την παροχή υπηρεσίας, από την προσφορά εμπειρίας. Όπως δεν ήταν καλή εμπειρία ο οργίλος ταβερνιάρης, έτσι δεν θέλω να με θυμούνται σαν τον άκαμπτο ξενοδόχο, που έπαιρνε τόσο σοβαρά τον εαυτό του, ώστε αρνούνταν να σερβίρει την ομελέτα πρώτη! Αν έχεις θεό! Αρνούνταν να σερβίρει την ομελέτα πρώτη για να μην χαλάσει το concept!!!!


Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

το βιβλίο, σαν αποτύπωμα μιας διαδρομής.



Έξη μήνες μετά την έκδοση του βιβλίου 'οι γαστρονομικές ανησυχίες ενός ξενοδόχου' και δεν μπόρεσα να γράψω πέντε λέξεις για το βιβλίο και την κυκλοφορία του, εδώ στο blog. Σε αυτό το blog, που ήταν το κύριο όχημα της καμπάνιας crowdfunding.
Δικαιολογίες πολλές. Από τη μια, μετά από απανωτές καθυστερήσεις το βιβλίο έφτασε στα χέρια μου 11 Ιουλίου, πάνω στην 'κάψα' της τουριστικής σεζόν, από την άλλη παρά τη χαρά μου, αισθανόμουν ταυτόχρονα ένα 'ξεφούσκωμα', μετά από ένα χρόνο συνεχούς προσπάθειας. Σε αυτό το χρόνο πίεσα και ταλαιπώρησα τον εαυτό μου, την οικογένειά μου, φίλους, κοντινούς μου ανθρώπους. Το βιβλίο ήταν το κυρίαρχο όλο αυτό το χρόνο. Με το που εκδόθηκε, αισθάνθηκα ανακούφιση αλλά και φόβο. Τώρα έπρεπε να περάσω ένα χρόνο προσπάθειας για να το προωθήσω. Να πιέσω τον εαυτό μου, την οικογένειά μου, φίλους, κοντινούς μου ανθρώπους.
Τις πρώτες μέρες είχα μεγάλη διάθεση να το κάνω. Σχεδίαζα παρουσιάσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλο. Μετά ..... καταλάγιασα. Έκανα τα τυπικά και απαραίτητα. Στείλαμε το βιβλίο σε όσους φίλους, γνωστούς και αγνώστους ανά την Ελλάδα και τον κόσμο μας στήριξαν οικονομικά μέσω της καμπάνιας crowdfunding. Στείλαμε το βιβλίο σε όσους μας στήριξαν μέσω της προβολής της καμπάνιας. Από τότε σποραδικά στέλνουμε το βιβλίο σε ανθρώπους που αγαπάμε και εκτιμούμε.
Το βιβλίο δεν πωλείται μέσα από τα επίσημα κανάλια, βιβλιοπωλεία, κλπ. Από τη γέννησή του είναι ένα βιβλίο οικογενειακό και χειροποίητο, έτσι και θα διατίθεται 'οικογενειακά και χειροποίητα'.



Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω για ακόμη μια φορά την Αγγέλα Ζαχαριάδη, χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε το βιβλίο με τη σημερινή του μορφή, το Φίλιππο Χήρα, χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχε η καμπάνια crowdfunding με την επιτυχημένη μορφή που έτρεξε, τους Στέφανο Ψημένο & Λέττα Τασούλα, χωρίς αυτούς δεν θα ήταν το βιβλίο τόσο καλοτυπωμένο.
Να ευχαριστήσω τους Ντέπυ Χιωτοπούλου, Μιχάλη Μιχαήλ, Μερόπη Κοκκίνη, Κική Τριανταφύλλη, Χριστόφορο Σεμέργελη, Χριστίνα Πουτέτση, Νενέλα Γεωργελέ, Αντζελίνα Καλογεροπούλου, και όσους άλλους φίλους, γνωστούς και αγνώστους είχαν την καλοσύνη να βοηθήσουν προβάλλοντας την καμπάνια από τα media και τα προσωπικά τους site και social media.

Για όποιον ενδιαφέρεται να πάρει το βιβλίο στα χέρια του ας δει το site.

ΥΓ. η όλη προσπάθεια σημαδεύτηκε από το θάνατο του πατέρα μου στις 19 Μαΐου. Εύχομαι σε όλους να ξεπεράσουμε τα 93 χρόνια στα οποία έφτασε και να έχουμε την ίδια αγάπη και λαχτάρα για φαγητό, που είχε μέχρι την τελευταία στιγμή.

   

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

19 ημέρες ..... πριν το τέλος

Οι 19 ημέρες δεν αποτελούν και κάποιο ιδιαίτερο ορόσημο, ούτε η Τετάρτη μετά το Πάσχα είναι και μια ημέρα που ενδείκνυται για απολογισμούς. Όμως θέλεις η μουντάδα της ατμόσφαιρας, θέλεις ότι είπα να αποφύγω μια ακόμη μέρα με ξεχορτάριασμα στο μπαξέ, είπα να καθίσω να ενημερώσω το blog και μαζί να ενημερώσω και τις χιλιάδες των ενδιαφερομένων για την πορεία της καμπάνιας crowdfunding.


Όταν το 2017 ‘έπεσε’ η πρόταση από έναν αμερικανό πελάτη, να χρηματοδοτήσω το βιβλίο μέσα από μια καμπάνια μικροχρηματοδότησης από το κοινό, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η όλη διαδικασία θα αποτελούσε και μια άσκηση αυτογνωσίας για μένα. Να δω τις δυνατότητές μου, τους φίλους μου, τα όριά μου, τα όρια της κοινωνίας που ζω, τη δύναμη του ίντερνετ, τα media, τη σχέση μου με τους παλιούς φιλοξενούμενους του ξενώνα,…..


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις 42 ημέρες που η καμπάνια ‘οι γαστρονομικές ανησυχίες ενός ξενοδόχου είναι στον αέρα, η σελίδα της στο indigogo είχε 4.370 επισκέψεις και 89 οικονομικές συμμετοχές που συγκέντρωσαν 2.790 δολάρια (περίπου 2.250 ευρώ) δηλαδή το 38% του στόχου.


Στο επικοινωνιακό κομμάτι, σχετικά με την καμπάνια έγραψαν:
Ο Γ.Κ. Καρατζάς στο protothema.gr Από την Τσαγκαράδα στην πλατφόρμα του indigogo’ στις 4/3
Η Ντέπυ Χιωτοπούλου στο deppystravel.gr οιγαστρονομικές ανησυχίες του Φιλάρετου Ψημμένου’ στις 12/3
Στο bostanistas.gr ‘Crowdfunding και κεφτέδες …. με ζμι’ στις 20/3
Ο Χριστόφορος Σεμέργελης στην εφημερίδα ‘Θεσσαλία’ του Βόλου ‘η γαστρονομία του Πηλίου στο επίκεντρο’ στις 22/3/18
Στο mygreektravellingspoon.com where toy stay in Greece: Amanita guesthouse’ με αναφορά και στο βιβλίο στις 23/3
Την καμπάνια κοινοποίησαν στο fb δεκάδες φίλοι, γνωστοί, ακόμη και άγνωστοι σε μένα.

Αυτό που με εντυπωσίασε είναι η απόλυτη αδιαφορία των online media του ξενοδοχειακού κλάδου. Στο ιντερνετικό κλαδικό χώρο υπάρχουν 10 τουλάχιστον newsletters, κάποια από αυτά καθημερινά και στο fb ακόμη περισσότερα. Ε λοιπόν παρότι τους ενημέρωσα όλους, μόνο η Ισαβέλλα Ζαμπετάκη, δημοσίευσε μια συνέντευξη στο εβδομαδιαίο newsletter του ‘Hotel & Restaurant’. Τι να πω φαίνεται μας θεωρούν άξιους μόνο να διαβάζουμε τα newsletters τους (για αυτό και μας τα στέλνουν καθημερινά), αλλά όχι και να δημοσιεύσουν κάτι που αφορά την προσπάθεια ενός μικρού ξενοδόχου να καταγράψει τη γαστρονομία της περιοχής του.

Ας μείνουμε όμως στα θετικά. Μέχρι τώρα χιλιάδες άνθρωποι έμαθαν για την καμπάνια, 89 τη χρηματοδότησαν, ακόμη περισσότεροι θέλησαν να συνδράμουν αλλά δεν μπόρεσαν. Μένουν 19 ημέρες για να προσπαθήσουμε να ανεβάσουμε το ποσό όσο ψηλότερα μπορούμε.
Όσον αφορά το ίδιο το βιβλίο, η Ζωή έχει φτιάξει ένα πολύ ωραίο σχέδιο για εξώφυλλο, η επιμέλεια του αγγλικού κειμένου έχει ολοκληρωθεί, άρα είμαστε πολύ κοντά στην ολοκλήρωση.


Επόμενο post μετά τη λήξη της καμπάνιας στις 30 Απριλίου.


Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

Το βιβλίο και η προσπάθεια έκδοσής του


Η ιδέα έκδοσης ενός βιβλίου ξεκίνησε αρκετά χρόνια πριν με έναυσμα μια συζήτηση το Καλοκαίρι του 2015 με ένα φιλοξενούμενο του ξενώνα. 'Πολύ θα ήθελα γυρνώντας στη χώρα μου, να πάρω μαζί μου και ένα βιβλίο, γραμμένο από σένα με τις γαστρονομικές ιστορίες που μας λες και τις συνταγές της περιοχής που μας σερβίρεις, για να θυμάμαι τις διακοπές μου' μου είπε.

Βρήκα την ιδέα ενδιαφέρουσα. Έτσι από τον Οκτώβριο του 2015, μετά το τέλος της τουριστικής σεζόν, ξεκίνησα να συγκεντρώνω όσες ιστορίες είχαν δημοσιευτεί στο bostanistas, στο blog ή αλλού και είχαν Πηλιορείτικο περιεχόμενο. Μαζεύτηκε αρκετό υλικό, που αφορούσε κυρίως τις αναζητήσεις και τους προβληματισμούς μου πάνω στην Πηλιορείτικη γαστρονομία, όπως διαμορφώθηκαν τα 4 χρόνια της (ανά)κατασκευής των κτιρίων και τα 10 χρόνια λειτουργίας του ξενώνα. Από δω και πέρα άρχισαν τα δύσκολα.

Έπρεπε να απαντηθούν μια σειρά ερωτήσεις, που θα διαμόρφωναν το τελικό περιεχόμενο και τη μορφή του βιβλίου.
Τι τέλος πάντων βιβλίο ήθελα; ή ακόμη περισσότερο τι είδους βιβλίο είχα την ικανότητα να γράψω;
- ένα διαφημιστικό του ξενώνα ΑΜΑΝΙΤΑ;
- ένα βιβλίο συνταγών;
- μια απλή συρραφή ιστοριών;
- μια αυτοβιογραφική εξιστόρηση γαστρονομικών αναζητήσεων;
Εξ αρχής απέκλεισα το να είναι ένα βιβλίο συνταγών. Δεν είμαι σεφ, δεν είμαι κουζινογράφος, δεν μπορούσα, δεν είχα την ικανότητα να το κάνω. Μου αρέσει να διηγούμαι ιστορίες, με ενδιαφέρει η γαστρονομία, μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου η διατροφή και οι πρώτες ύλες της έπαιζαν κυρίαρχο ρόλο στη ζωή μας. Αποφάσισα λοιπόν η μορφή του βιβλίου να παρουσιάζει τις ιστορίες ενός προσωπικού οδοιπορικού, πως από το μπακάλικο του πατέρα μου στην Καρδίτσα και τη θητεία μου σαν στέλεχος επιχειρήσεων στην Αθήνα βρέθηκα ξενοδόχος στο Πήλιο, διανθισμένο με τις αντίστοιχες συνταγές.
Ένα βράδυ του Ιανουαρίου του 2016, γυρνώντας στο σπίτι μετά από ένα δείπνο σε φιλικό σπίτι με καλό φαγητό και κρασί, προσπαθώντας να κοιμηθώ ξαναδιάβαζα το βιβλίο του Lacarriere ‘ερωτικό λεξικό της Ελλάδας’. Εκεί έπεσα πάνω στο παρακάτω κομμάτι, που άλλαξε το βιβλίο και γενικότερα τον τρόπο που θέλουμε να επικοινωνούμε με τους φιλοξενούμενούς μας:
‘Σήμερα, αν ξαναγύριζε ο Οδυσσέας στην Ιθάκη θα έβρισκε την Πηνελόπη να διευθύνει κάποιον ξενώνα, κάποιο ξενοδοχείο για τουρίστες. Θα έπρεπε σίγουρα να μιλήσει κάποιος μια μέρα για τούτη την Ελλάδα (προπάντων για τούτη!) που, για πρώτη φορά στην ιστορία της, δεν εξάγει τους μύθους της σ’ όλο τον κόσμο, αλλά εισάγει τον υπόλοιπο κόσμο,  που έρχεται ν’ αναζητήσει σ’ αυτήν τους μύθους που την έχουν για πάντα εγκαταλείψει.’
Όντως αυτός είναι ο αγώνας μας αυτά τα 11 χρόνια, που λειτουργούμε τον ξενώνα. Να παρουσιάσουμε αυτούς τους μύθους μέσα από τη γαστρονομία. Κάποιους τους βρίσκουμε ακόμη ζωντανούς, κάποιους τους ανασύρουμε από τη λήθη, κάποιους άλλους πρέπει να τους ξαναεφεύρουμε ή ακόμα και να τους δημιουργήσουμε ‘εκ του μηδενός’.

Ξεκίνησα να φτιάχνω το βιβλίο ξανά από την αρχή αναδιαμορφώνοντας τα κείμενα, προσθέτοντας, αφαιρώντας, έφτιαξα προλόγους, επιλόγους, πρόσθεσα ιστορίες και συνταγές και βγήκε ένα προσχέδιο, που αντιστοιχούσε σε 140 περίπου σελίδες βιβλίου. Εν τω μεταξύ είχε τελειώσει το 2016 και είχαμε μπει στο 2017. Είχα πια το κείμενο που αποτελούνταν από 34 ιστορίες και 63 συνταγές. Είχα πάρει και την απόφαση, που διπλασίασε το κόστος, να γίνουν 2 εκδόσεις μια ελληνική και μια αγγλική. Ήθελα το βιβλίο να έχει την ατμόσφαιρα των βιβλίων του Θέμου Ποταμιάνου, όπου οι μικρές ιστορίες διανθίζονταν με γκραβούρες και σκιτσάκια. Προθυμοποιήθηκε (;) η κόρη μου Ζωή, φοιτήτρια αρχιτεκτονικής, να φτιάξει τα σχετικά σκίτσα. Ένα βιβλίο δηλαδή οικογενειακό και χειροποίητο. Τον Απρίλιο του 2017 έκανα μια βόλτα από τυπογραφεία και πήρα την πρώτη κρυάδα. Το κόστος δεν μπορούσα να το αντέξω, καθώς ξεκίναγε και η σεζόν του ξενώνα και υπήρχαν άλλες προτεραιότητες.
Έδωσα τα κείμενα για αγγλική μετάφραση, έκλεισα προσωρινά το κεφάλαιο και ξεκινήσαμε τη δουλειά στην Τσαγκαράδα. Ε, τι ήταν αυτό; Πολύ ξένοι φιλοξενούμενοι μου είπαν ‘γιατί δεν βγάζεις βιβλίο με τις ιστορίες που μας λες και τις συνταγές των εδεσμάτων που φτιάχνεις;’. Εγώ απαντούσα ‘το βιβλίο είναι έτοιμο, αλλά λόγω κόστους αναζητώ ένα σπόνσορα να με βοηθήσει οικονομικά’. Τότε ο Delfino C. από το Seattle μου πρότεινε να δοκιμάσω να χρηματοδοτηθώ μέσω καμπάνιας crowdfunding. Μου φάνηκε ταυτόχρονα ενδιαφέρον, αλλά και τρομακτικό! Να εκτεθώ, να ‘ζητιανέψω’ από φίλους, ‘φίλους’, γνωστούς, αγνώστους! Το συζητήσαμε οικογενειακώς, με φίλους, με πελάτες και ρίζωσε μέσα μου η απόφαση. Μετά το τέλος της σεζόν, το Νοέμβριο του 2017 και καθώς τα νούμερα δεν έβγαιναν, προχωρήσαμε. Η δουλειά ήταν πολλή. Επιλογή της πλατφόρμας, των κειμένων, των δώρων. Με την καθοριστική συμβολή της Μαριάννας και του Φίλιππου στη δημιουργία του video και των εικόνων της καμπάνιας ετοιμαστήκαμε για να βγούμε στον αέρα αρχές Φεβρουαρίου. Από τότε και μέχρι να βγει η καμπάνια στον αέρα στις 28 Φεβρουαρίου, μεσολάβησαν γεγονότα, αρρώστιες, ατυχίες, κλπ που αν ήμουν προληπτικός θα έλεγα ότι ένα ‘αόρατο χέρι’ προσπαθεί να με εμποδίσει. Αλλά δεν είμαι προληπτικός και η καμπάνια του βιβλίου ‘οι γαστρονομικές ανησυχίες ενός ξενοδόχου’ είναι γεγονός.


Βρείτε τη στο https://igg.me/at/amanitabook  και βοηθείστε να γίνει το όνειρο πραγματικότητα.





Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

Τσιτσίραβλα: πηλιορείτικος μεζές.



Τσιτσίραβλα ή τσιτσίραφλα ή τσιτσίραβα.  Πίσω από αυτές τις ιδιόμορφες λέξεις κρύβεται μια πηλιορείτικη νοστιμιά.

Ξεκινάμε με λίγη εθνοβοτανολογία δηλ. τι είναι τσιτσίραβλα.
Όπως έχουμε ξαναπεί την περίοδο της μεγάλης φτώχειας στο Πήλιο, οι κάτοικοι πειραματίστηκαν με τα κάθε είδους φυτά της πλούσιας πηλιορείτικης χλωρίδας και ανέπτυξαν μια σειρά από συνταγές για την κατανάλωσή τους. Το εντυπωσιακό είναι ότι παρότι τα ίδια φυτά φύονται σε όλη σχεδόν την Ελλάδα, πουθενά αλλού δεν τρώγονται, ακόμη και σε εξίσου φτωχές περιοχές όπως η Ήπειρος. Τα τσιτσίραβλα είναι μια τέτοια περίπτωση. Μιλάμε για τα νεαρά βλαστάρια, του αρσενικού φυτού ενός είδους άγριας αυτοφυούς φιστικιάς (επιστ. ονομασία Πιστακία η Τερέβινθος). Κάθε Απρίλιο οι Πηλιορείτες, σαν τα αγριοκάτσικα κρεμιούνται στους γκρεμούς για να μαζέψουν τα βλαστάρια της. Σκοπός η παρασκευή με άλμη ενός ονομαστού μεζέ, που ταιριάζει εντυπωσιακά με το τσίπουρο.


Από την αρχή της επαφή μου με την περιοχή με εντυπωσίασαν τα τσιτσίραβλα και θεωρώντας τα κορυφαίο παραδοσιακό πηλιορείτικο έδεσμα πρόσθεσα τη συνταγή παρασκευής τους στο site του ξενώνα (http://tinyurl.com/zbaxqza)

Όπως έλεγα και παλιότερα παράδοση τελικά είναι τι μαγειρεύει ο καθένας σπίτι του και τι παραλλαγή συνταγής παρέλαβε από τις προηγούμενες γενιές. Για αυτό θα σας παρουσιάσω σήμερα τα ‘τσιτσίραβλα της Ντέμης’, μια παραλλαγή της βασικής συνταγής, όπως την υπέκλεψα σε μια συζήτησή μας. Τη θεωρώ κορυφαία γευστικά και το αποτέλεσμα κατάλληλο να σερβιριστεί πάνω σε σκέτη ντομάτα, δημιουργώντας μια απολαυστική πηλιορείτικη ντοματοσαλάτα.

Υλικά
Τσιτσίραβλα
Αλάτι, ξύδι.
Παρασκευή
Μαζεύουμε τα τσιτσίραβλα και τα καθαρίζουμε. Τα ρίχνουμε σε νερό που βράζει και τα βράζουμε 10 λεπτά. Τα στραγγίζουμε και τα βάζουμε 12 ώρες σε άλμη. Τα ξαναστραγγίζουμε και τα βάζουμε 6 ώρες σε ξύδι. Κάνουμε το τελικό στράγγισμα και τα τοποθετούμε σε γυάλινα βαζάκια. Προσθέτουμε ελαιόλαδο. Μετά από 15 ημέρες είναι έτοιμα για κατανάλωση.
Μερικά επιστημονικά για την τσιτσιραβλιά : wikipedia


Μια ανάμνηση από το βαθύ παρελθόν: Νίσυρος δεκαετία του '80. Είχαμε κατασκηνώσει βράδυ σε ένα χωράφι δίπλα σε σπίτια, στους Πάλους νομίζω. Το πρωί σκάσαμε μύτη έξω από τη σκηνή και είδα μια νησιώτισσα κυρά να μας  πλησιάζει. Η πρώτη σκέψη ήταν ότι έρχεται να κάνει παράπονα για την εισβολή των μαλλιάδων δίπλα από την αυλή της. Όμως έκπληξη! Ήλθε να μας καλωσορίσει και να μας φιλέψει ένα πρωινό μεζεδάκι. Ήταν σύκα γεμιστά με 'αγραμίτια', 'οπως μας είπε.  Τα αγραμίτια ήταν οι καρποί της κοκορεβυθιάς, της θηλυκιάς  αγριοφιστικιάς. Άλλος ένας μαγικός αιγαιοπελαγίτικος μεζές της κουζίνας της ανάγκης. Έκτοτε η  φτωχή αρχόντισσα κυρά μας υιοθέτησε, μας έφερε και τα παστά τα χοιρινά, μας είπε και τους καημούς της, ανταλλάξαμε και συνταγές. Αξέχαστη μου έμεινε η μορφή της και ο αυθόρμητος τρόπος που είχε να προσφέρει.



Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Άγρια σπαράγγια

Το άγριο σπαράγγι είναι το 'ευκολάκι' του τροφοσυλλέκτη. Το μεγάλο του μειονέκτημα - πλεονέκτημα για τον κυνηγό του, ότι δεν μπορεί να κρυφτεί! Το βλαστάρι του ορθώνεται αναίσχυντα και κουνιέται επιδεικτικά από τον άνεμο. Βρείτε παρακάτω μια συρραφή 2 παλιότερων άρθρων μου στο www.bostanistas.gr για τα άγρια σπαράγγια.

ΑΓΡΙΑ ΣΠΑΡΑΓΓΙΑ – ο αλήτης αριστοκράτης!

Τα σπαράγγια θεωρούνται – και είναι – ο αριστοκράτης των λαχανικών. Επιστημονικά (από μια γρήγορη περιήγηση στο διαδίκτυο) ‘είναι μονοκότυλα, αναρριχώμενα ή θαμνώδη φυτά, αυτοφυή ή καλλιεργούμενα ως λαχανικά ή καλλωπιστικά και αποτελούν σαρκώδεις βλαστούς του φυτού Asparagus officinalis της οικογένειας των Λιλιιδών’! Είναι το αγαπημένο λαχανικό των Ευρωπαίων στη λευκή, πράσινη ή μωβ (;) εκδοχή του & τρώγεται σαν σαλάτα ή είναι συνοδευτικό gourmet πιάτων, κλπ. κλπ.
Αλλά για μας τους τροφοσυλλέκτες, το αγαπημένο μας είναι το άγριο σπαράγγι, ο αλήτης δηλαδή της αριστοκρατικής αυτής οικογένειας. Το άγριο βλαστάρι που σηματοδοτεί τον ερχομό της Άνοιξης!


Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή:
Πως μοιάζουν: η άγρια σπαραγγιά είναι χαμηλός θάμνος με σκούρο πράσινο χρώμα, που αντί για φύλλα έχει αγκάθια. Οι βλαστοί της βγαίνουν ξεχωριστά απευθείας από το χώμα, χωρίς την ύπαρξη κεντρικού κορμού. Αυτό που τρώγεται είναι τα νεαρά βλαστάρια. Το χρώμα τους ποικίλει από υπόλευκα, σε διάφορες αποχρώσεις του πράσινου, έως σκούρο πράσινο σχεδόν μαύρο.
Που θα τα βρούμε: η άγρια σπαραγγιά βρίσκεται σχεδόν παντού, από δίπλα στη θάλασσα, ως τα ψηλά βουνά! Αγαπάει τα νερά, τις δροσιές, αλλά θα τη βρεις και σε ξερούς πευκώνες! Της αρέσουν οι φράχτες, που τους χρησιμοποιεί για να πλέξει τα κλαδιά της, τα εγκαταλειμμένα οικόπεδα ή κτήματα, κοντά σε ποτάμια ή τρεχούμενα νερά. Αν δεις πευκώνες, σίγουρα από κάτω τους υπάρχουν σπαραγγιές, είναι από τα λίγα φυτά που μπορούν να επιζήσουν κάτω από τις πευκοβελόνες. Ο έμπειρος τροφοσυλλέκτης ‘σκανάρει΄ με το βλέμμα την περιοχή και εντοπίζει τα βλαστάρια που (αυθάδικα) ορθώνονται!
Πότε & πως τα μαζεύουμε: είναι το πρώτο βλαστάρι της Άνοιξης. Στα ήπια & παραθαλάσσια μέρη ξεκινάει από τα τέλη Φεβρουαρίου (οι ενδιαφερόμενοι τρέξτε!, οι φωτογραφίες είναι από χτεσινή βόλτα στη Ραφήνα), όσο απομακρυνόμαστε και ανεβαίνουμε σε ύψος το Μάρτιο, (στην Τσαγκαράδα το μαζεύουμε) τον Απρίλιο, ακόμα πιο ψηλά μέχρι το Μάιο! Από το φυτό μαζεύουμε το τρυφερό βλαστάρι πριν απλώσει φύλλα, που βγαίνει από την ίδια ρίζα δίπλα με τα περσινά & παλιότερα ‘κλαδιά’. Προσοχή τα παλιά κλαδιά τσιμπάνε! Το κόβουμε με το χέρι έως το σημείο που είναι τρυφερό. Με αυτό τον τρόπο, μαζεύουμε βλαστάρια 8-15 εκατοστά.
Πως τα διατηρούμε: αστειεύεστε!!! Τα τρώμε αυθημερόν. Άντε να τα κρατήσουμε μια ημέρα σε ποτήρι ή ανθοδοχείο (είπαμε αριστοκράτης!) με νερό.
Πως θα το φάμε: Ας έλθουμε τώρα στα ωραία! Τα αποτέλεσμα της συλλογής μας τρώγεται με διάφορους τρόπους:
  • Ωμά: με λαδόξυδο και αλάτι αναδεικνύοντας την υπόπικρη γεύση τους. Μπορούμε ακόμη να προσθέσουμε τις τρυφερές κορυφές στις ωμές σαλάτες.
  • Βραστά: τα βράζουμε για λίγα λεπτά σε αλατισμένο νερό, δεμένα με σπαγκάκι. Σερβίρουμε με λαδόξυδο ή λαδολέμονο. Τους αρέσει & το ψιλοκομμένο σκορδάκι!
  • Ριζότο: μια φίλη Ιταλίδα (που μας το έδειξε) κρατάει τις τρυφερές κορυφές (4 εκατοστά) χώρια, βράζει ελαφρά τα υπόλοιπα και τα σοτάρει μετά μαζί με το ρύζι χρησιμοποιώντας και το νερό τους αντί για ζωμό λαχανικών. Όταν κλείσει τη φωτιά προσθέτει τις κορυφές! Μεγαλειώδες αποτέλεσμα!
  • Ομελέτα: η κλασσική χρήση! Δείτε την απλή συνταγή που κάνουμε στον Ξενώνα ΑΜΑΝΙΤΑ.
Ομελέτα με άγρια σπαράγγια ΑΜΑΝΙΤΑ
Υλικά
1 μπουκετάκι τρυφερά βλαστάρια
3 αυγά
λίγο γάλα
ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι
Εκτέλεση
Βάζουμε λάδι σε ένα τηγάνι και μόλις αρχίσει να ζεσταίνεται ρίχνουμε μια χούφτα χοντροκομμένα κομμάτια από βλαστάρια άγριων σπαραγγιών (το πάνω μέρος). Τηγανίζουμε ελαφρά γυρίζοντας τα βλαστάρια στο τηγάνι.
Σε ένα μπωλ σπάζουμε τα αυγά, προσθέτουμε λίγο γάλα, αλάτι και πιπέρι και χτυπάμε να ομογενοποιηθεί το μίγμα. Το ρίχνουμε στο τηγάνι πάνω από τα σπαράγγια. Με το πιρούνι βοηθάμε το μείγμα να τηγανιστεί ομοιόμορφα. Γυρίζουμε και ψήνουμε και από την άλλη μεριά. Σερβίρουμε με χοντροκομμένο πιπέρι. Μπορούμε να συνοδεύσουμε και με λευκό κρασί.
*Το κάτω μέρος των σπαραγγιών που χρησιμοποιήσατε μην το πετάξετε! Κάντε μια ωραία σπαραγγόσουπα, βάλτε & λίγο τραχανά και απολαύστε ‘χωριάτικη σπαραγγόσουπα’! Το βραδινό βάλσαμο του τροφοσυλλέκτη μετά από μια ημέρα πεζοπορίας! 
 


Άγρια σπαράγγια νο2: ο αλητάκος στα σαλόνια!

Παραπάνω ομολογώ ο τροφοσυλλέκτης (!), ότι επιφύλαξα για τον αλητάκο αριστοκράτη μας, το άγριο σπαράγγι, μια κάπως brutal αντιμετώπιση.
Πρότεινα να φαγωθούν ωμά, βραστά με σκόρδο, ομελέτα, άντε και ριζότο!
Όπως καταλαβαίνετε υπήρξα δέκτης διαμαρτυριών, κυρίως από εξευγενισμένους ουρανίσκους και θιασώτες μιας πιο περίπλοκης μαγειρικής (ξέρετε με βούτυρα, κρέμες γάλακτος & άλλα ευγενή συστατικά).

Έπρεπε να επανορθώσω! Ευτυχώς θυμήθηκα ότι πέρυσι τον Απρίλιο, στον ξενώνα ΑΜΑΝΙΤΑ, κατά τη διάρκεια ενός θεματικού Σαββατοκύριακου πεζοπορίας με συλλογή άγριων βλασταριών, στο Κυριακάτικο πρωινό σερβίραμε μια ‘τάρτα άγριων σπαραγγιών με prosciutto και γραβιέρα Νάξου’. Ευτυχώς τότε είχα φωτογραφίσει όλη τη διαδικασία!
Ορίστε λοιπόν η συνταγή (που ελπίζω να καλύψει τις γαστρονομικές απαιτήσεις των ως άνω διαμαρτυρόμενων):

Τάρτα με άγρια σπαράγγια ΑΜΑΝΙΤΑ.
Υλικά
1 μπουκετάκι τρυφερά βλαστάρια άγριων σπαραγγιών
4-5 φέτες
prosciutto ή ελληνικό ‘ακροκώλιον’ 150 γρ. ώριμη γραβιέρα Νάξου τριμμένη
για τη ζύμη της τάρτας
2 φλυτζ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 2/3 φλυτζ. βούτυρο, 1 αυγό, 1κ.γ.(κοφτό) αλάτι, 1κ.γ.(κοφτό) baking powder, ½ φλυτζ. κρύο νερό
για την αραιή μπεσαμέλ
2 κ.σ. βούτυρο, 3 κ.σ. αλεύρι, 2 φλυτζ. γάλα, 1 κρόκο αυγού, 1κ.γ.(κοφτό) αλάτι, πιπέρι & μοσχοκάρυδο φρεσκοτριμμένα.
Εκτέλεση
Ζεσταίνουμε λίγο το βούτυρο και το βάζουμε σε βαθύ μεταλλικό μπολ μαζί με όλα τα υλικά της ζύμης εκτός από μισό φλιτζάνι αλεύρι. Ανακατεύουμε γρήγορα με ξύλινη κουτάλα. Όταν έχουμε ένα μίγμα αρκετά συμπαγές, το ζυμώνουμε λίγο ακόμα με τα χέρια, προσθέτοντας λίγο-λίγο το υπόλοιπο αλεύρι, ή και λίγο επιπλέον αλεύρι αν χρειάζεται. Καλύπτουμε με μεμβράνη κουζίνας και αφήνουμε τη ζύμη για 20΄ στο ψυγείο. Την απλώνουμε με χοντρό πλάστη να γίνει σαν ένα χοντρό φύλλο και τη στρώνουμε σε βουτυρωμένη ταρτιέρα.
Εν τω μεταξύ κόβουμε τα τρυφερά μέρη από τα σπαράγγια μας σε κομμάτια 5 εκ. και τα βράζουμε για 2-3 λεπτά.
Χωρίζουμε το prosciutto σε λωρίδες & το απλώνουμε πάνω στην τάρτα.
Από πάνω κάνουμε ένα πλέγμα με τα σπαράγγια.
Πασπαλίζουμε με τριμμένο τυρί όλη την επιφάνεια.
Φτιάχνουμε μια αραιή μπεσαμέλ και την απλώνουμε ομοιόμορφα πάνω από τα υπόλοιπα υλικά.
Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στο μεσαίο επίπεδο , στους 180ο για μισή ώρα. Μετά κατεβάζουμε στο πιο χαμηλό επίπεδο του φούρνου και συνεχίζουμε το ψήσιμο για άλλα 10-15 λεπτά.


Σημείωση: για να αποδώσουμε τα ‘του καίσαρος τω καίσαρι’, εγώ το concept της συγκεκριμένης συνταγής έκανα. Η σύνθεση & η εκτέλεσή της έγινε από τη σύζυγο μου Μαριάννα & σύντροφό μου στις γαστρονομικές (και όχι μόνο) αναζητήσεις. Άσε που δεν θα μπορούσα να ζυμώνω & να φωτογραφίζω ταυτόχρονα!

Extra πληροφορίες
Οι ‘άχρηστες’ γνώσεις τα άγρια σπαράγγια:
  • ήταν από τα αγαπημένα εδέσματα των Αρχαίων Ελλήνων και με τους βλαστούς τους στόλιζαν τις νύφες, στους γάμους. Σύμβολα γονιμότητας;
  • θεωρούνται αφροδισιακά! Μάλλον λόγω σχήματος, αλλά και μυρωδιάς (ρωμαλέου αλόγου) των ούρων μετά από τη βρώση τους!
  • θεραπευτικά θεωρούνται δυναμωτικά, ορεκτικά και εξαιρετικά διουρητικά. Ψάξτε στο διαδίκτυο, θεωρούνται πανάκεια για θέματα του ουροποιητικού & όχι μόνο!

Παρασκευή, 13 Δεκεμβρίου 2013

Άρθρα στο bostanistas.gr

Ξεκίνησα τη συνεργασία μου με το www.bostanistas.gr την 1η Μαρτίου του 2013, αυτός είναι και ο λόγος που παραμέλησα το προσωπικό μου αυτό blog.
Για να επανορθώσω σας παραθέτω ένα ευρετήριο με τα άρθρα μου, με λίγα λόγια για το καθένα, καθώς και τις συνταγές που περιέχουν. Το κάθε άρθρο έχει και ενεργό link για το bostanistas.gr.
  • Άγρια σπαράγγια 1: παρουσίαση του 'αλήτη - αριστοκράτη' των χόρτων, με οδηγίες για την ανακάλυψη, συλλογή και μαγειρική του. Περιέχει τη συνταγή 'ομελέτα με άγρια σπαράγγια ΑΜΑΝΙΤΑ'
  • Άγρια σπαράγγια 2: συνέχεια του θέματος με τη συνταγή 'τάρτα με άγρια σπαράγγια ΑΜΑΝΙΤΑ΄.
  • Άνοιξη έμπα μέσα μου: μια δυνατή Ανοιξιάτικη εικόνα στις αρχές Μαρτίου.
  •  Καυκαλήθρα: η φτωχούλα καυκαλήθρα και η συνταγή 'τυπόπιτα με κακαλήθρα ΑΜΑΝΙΤΑ'
  • Το μεσημεριανό του εργένη στο βουνό: μια προσωπική στιγμή μετά από πεζοπορία. Περιέχει τη συνταγή 'Τραχανότο με άγρια βλαστάρια & καλαμαράκια κονσέρβας'.
  • Μορχέλλες: η πρώτη συνάντηση με το ανοιξιάτικο μανιτάρι. Περιέχει 3 συνταγές: 'στο τηγάνι του φτωχού', 'στο ταψί του αστού' και 'στο τηγάνι του νεογκουρμέ'.
  • Πικροκαστανιά: ένα δένδρο με θεικές ιδιότητες.
  • Ραδικοβλάσταρα: τα βλαστάρια του άγριου ραδικιού, που τα βρίσκουμε, πως τα μαζεύουμε και πως τρώγονται.
  • Περπατώ στο δάσος την Άνοιξη: τι καλούδια βρίσκουμε στο δάσος του Πηλίου την Ανοιξιάτικη περίοδο.
  • Κεράσια: η συλλογή & η αξιοποίηση των κερασιών του κτήματος. Περιέχει τις συνταγές 'ζελέ κεράσι με brandy', 'μαρμελάδα κεράσι με δυόσμο', 'λικέρ κεράσι' & 'γλυκό κεράσι'.
  • Φλαμουριά: η συλλογή και η χρήση του τίλιου.
  • Μολόχα: παρουσίαση της μολόχας και της θεραπευτικής χρήσης των ανθέων της.
  • Greek Breakfast: το πρωινό του ξενάνα ΑΜΑΝΙΤΑ.
  • Φρέσκια ρίγανη: η χρήση της φρέσκιας ρίγανης στη μαγειρική. Περιέχει τη συνταγή 'ριγανοκεφτέδες ΑΜΑΝΙΤΑ'.
  • Υπερικό ή βαλσαμόχορτο: το βότανο, η συλλογή και η χρήσεις του.
  • Τζάνερα: μια παρουσίαση ενός ξεχασμένου φρούτου. Περιέχει τη συνταγή 'ζελέ τζάνερο'.
  • Σπετζοφάι: το κλασσικό πηλιορείτικο φαγητό και η συνταγή του.
  • Μπατζίνα: η θεσσαλική κολοκυθόπιτα χωρίς φύλλο, κλασσική συνταγή.
  • Ένα διαφορετικό σπετζοφάι: μια δημιουργική ματιά στο σπετζοφάι. Περιέχει τη συνταγή ΄κέικ σπετζοφάι'.
  • Αμανίτα του Καίσαρα: το νόστιμο αυτό μανιτάρι, η συλλογή και η αξιοποίησή του. Περιέχει τις συνταγές 'σαλάτα με καίσαρες', 'καισαρικά γλυκόξινο τουρσί', 'καιραρικά στο τηγάνι' 2 τρόποι.
  • Θράψαλα: το περιφρονημένο κεφαλόποδο και η συνταγή 'θράψαλα κοκκινιστά βουνίσια'
  • Σύκο: το φρούτο που κλείνει το Καλοκαίρι και η αξιοποίησή του. Περιέχει τη συνταγή 'μαρμελάδα σύκο με μαστίχα ΑΜΑΝΙΤΑ'.
  • Καυτερή πιπεριά: η καλλιέργεια & η χρήση της πράσινης καυτερής πιπεριάς. Περιλαμβάνει τη συνταγή 'Πράσινη λάβα'.
  • Ροδιά: μια ωδή σε μια ροδιά καταφρονεμένη και η συνταγή για 'πετιμέζι ροδιού.
  • Ρέγγα: η ρέγγα νοστιμίζει τα όσπρια. Περιέχει τη συνταγή 'ρεγγοσαλάτα βουνίσια'.
  • Το κελάρι του φοιτητή: τρόποι για να βοηθήσετε στην καλή διατροφή του φοιτητή. Περιέχει τη συνταγή 'σάλτσα πεπερονάτα'.
  • Μακρολεπιότα: το άγριο μανιτάρι 'γουργουλιάνα', η συλλογή & η αξιοποίησή του. Περιέχει τις συνταγές 'γουργουλιάνες φούρνου' & 'γουργουλιάνες σάλτσα'.
  • Κάστανα: μια απολογία για την πενιχρή συγκομιδή κάστανων.
  • Φιρίκια: πληροφορίες & γνώσεις για τη φιρικιά. Περιέχει τη συνταγή 'πετιμέζι από φιρίκι'
  • Black Mojito: μια πρωτότυπη μαρμελάδα με δαμάσκηνα. Περιέχει την ομώνυμη συνταγή,
  • Μανιταροεξόρμηση: μια ομαδική εξόρμηση για μανιτάρια.
  • Γύρω από τη φωτιά: στιγμιότυπα από μια μανιταροεξόρμηση.
  • Χειμωνιάτικο μούσμουλο: η μεσπιλέα η γερμανική και οι καρποί της.
  • Χριστουγεννιάτικη μαρμελάδα: μια μαρμελάδα για τα Χριστούγεννα. Περιέχει τη συνταγή 'μαρμελάδα μανταρίνι'.
  • Το άγχος της διασημότητας: χιουμοριστικό κείμενο για τα γενέθλια του 1ος χρόνου bostanistas.gr.
Στο μυαλό μου πάντα έχω την πρόθεση για ξαναδούλεμα κάποιων κειμένων και δημοσίευσή τους με περισσότερες φωτογραφίες στο blog.